Voorafgaande aan de match had ik een kort gesprek met de coach van Beverlo die zei dat er slechts 2 ploegen moeilijk te kloppen waren in deze reeks, waarvan Zonhoven er één was , ik heb haar dan (trots) succes gewenst maar was niet erg overtuigd van haar vrees, duidelijk was de ploeg die verscheen een totaal andere als die in de heen ronde, waarmee ik wil zeggen, “de bezoekende spelers waren allen sterk gemotiveerd en opperbest in staat de strijd aan te gaan.
De eerste 16 minuten waren voor onze jongens dan ook meer dan een opdoffer. Er was wel een goed spel, met sterke verdediging van het thuisfront maar de vraag bleef welke engelbewaarder Beverlo in onze ring had verstopt daar het onmogelijk was om het scorebord van de eerste punten te voorzien. Er waren zoveel pogingen maar het wou niet lukken.
In de eerste helft was het dan ook vechten tegen de bierkaai om uiteindelijk toch nog met 8/16 in de kleedkamers aan te komen. Maar we weten dat onze jongens “GEEN WATJES” zijn en dus was dit niet Thé end of the game. Bovendien gaf Brahim (Dauod’s vader) nog een motiverende peptalk (met ook een bijkomende belofte natuurlijk) en we zagen we een geheel ander team uit de kleedkamer komen, het vuur was weer zichtbaar en er was nog steeds een mogelijkheid tot gelijkspel.
Aanvang tweede helft, Zonhoven stelde zich goed op tegen Beverlo, werkte ieder shot met finesse af en dat resulteerde dan ook in een mooie eindscore.
Na deze schitterende, spannende match hebben we de coach van Beverlo persoonlijk gefeliciteerd voor hun prestatie! De sfeer in de kleedkamer van onze jongens was geweldig, er was gestreden voor het spel en de eer maar in het achterhoofd nog het meest voor wat Brahim hun beloofde tijdens de helft. Een gelijkspel was de motivatie om voor iedereen een drankje te voorzien in Nelly’s kantine.
Aan onze jongens een heel dikke PROFICIAT voor de prestatie. Doe zo voort! ONE TEAM – TEAM – TEAM
Jos Dreesen















